Wie ben ik?

Ik ben Ritska, Reïncarnatie- en regressietherapeut, ervaringsdeskundige, eigenzinnige dromer,  moeder van een zoon, partner, dochter, zus, vriendin, levensgenieter, coach, fantasy lover, spirituele onderzoeker, boekenwurm en humanoid.

Het gezegde ‘wijsheid komt met de jaren’ is bij mij zéker van toepassing. Want door veel vallen en opstaan ben ik ondertussen behoorlijk wat wijzer geworden.

Mijn leven begon in een liefdevol gezin met een vader, moeder en zus. Ik ben de jongste en viel altijd al een beetje ‘buiten de boot’. Ik zat vol emotie (die in tegenstelling tot de rest van mijn gezin regelmatig over mijn wangen biggelde) en vol met fantasie. Ik voelde energie en geloofde in al het moois in deze wereld, maar ook tussen de werelden in.

Vanaf het moment dat ik naar kleuterschool ging en gedurende de rest van mijn schooltijd voelde ik letterlijk dat ik ‘anders’ was. Ik werd bruut gepest en was altijd alleen of met het ‘andere kneusje’ van de klas. Ik moest rennen voor mijn leven als ik naar huis wilde en ontkwam zelden aan lichamelijk en mentaal geweld. Daar kwam bij dat ik dyslectisch ben en dus ook door de leraren als dom werd aangeduid. Al mijn fantasie en creativiteit verdwenen als sneeuw voor de zon, samen met mijn eigenliefde.

Met dit gebrek aan eigenwaarde ben ik in mijn huwelijk gestapt. Niet zo’n goed begin, maar onvermijdelijk, omdat ik toen nog niet in de gaten had wat eigenwaarde, patronen en overtuigingen met iemand doen. Mijn huwelijk heeft het niet gered. Ik kwam op mezelf te staan met een, overigens geweldig, kind van bijna vier. Zonder baan en zonder woning en in Rotterdam is dat best een dingetje.

Ik realiseerde me dat ik door moest. Ik kreeg een baan, een woning en kon mijn leven weer opbouwen. Na een kleine twee jaar verhuisde ik terug naar de kop van Noord-Holland waar ik de rust en ruimte voelde die ik zo nodig had. Ik had het voor elkaar. Ik was er!

Maar helaas is niets minder waar. Toen begon het pas.

Door op mezelf aangewezen te zijn en alles zelf te moeten doen liep ik in mijn eigen valkuil. Ik ben opgevoed met het idee dat je alles onder controle moet hebben. Dat je zelfstandig je geld moet verdienen. Dat je je correct gedraagt en niemand tot last bent. En dat leefde ik vol overgave.

Tot mijn burn-out mij met piepende banden tot een halt riep.

Ik had in mijn hoofd twee keuzes: Óf ik maak er een eind aan, óf ik ga mijn shit nu eindelijk aanpakken. Ik besloot het laatste; als dat mis ging kon ik nog altijd het eerste doen. En ik had tenslotte een kind, dus daar moest voor gezorgd worden.

Het lijkt altijd onmogelijk, totdat je het hebt gedaan.

– Nelson 

Mijn redding was mijn toenmalige traumatherapeut. (Ik zal in een blog uitleggen waarom ik vond dat ik echt geen trauma had – wat wel zo bleek te zijn). Maar goed, in het kort: Ik kreeg een therapeut die ik niet voor de gek kon houden (waar ik Cum laude in was afgestudeerd zo ongeveer) en die mijn patronen en trauma’s in kaart bracht. Samen hebben we deze met praat-therapie en EMDR aangepakt. En toen was ik er écht! Dacht ik…

Door mijn burn-out had ik ruimte gecreëerd om ‘mezelf te kunnen zijn’. Voor het eerst in mijn leven. Maar doordat ik mezelf was merkte ik dat ik ‘onderhuids’ nog patronen had waar ik niets mee kon. Wat ik ook deed, ik kon er mijn vinger niet opleggen. En ze begonnen behoorlijk te knellen. Ze belemmerden me in het lopen van mijn eigen persoonlijke pad.

Ik kwam na een zoektocht in december 2016 bij mijn regressietherapeut terecht. Er ging een wereld voor mij open. Ik was niet gek. Die onderhuidse patronen zaten er echt en mijn trauma’s waren nog niet voldoende verwerkt. Ik kreeg inzicht in mijn patronen, mijn pijn, mijn overlevingsmechanismes en mijn vastgezette gedachtes. Maar de therapie was zo effectief, ik kon helen op het niveau dat ik belangrijk vond. Eindelijk. 

Ik was zo enthousiast dat ik juli 2017 ben begonnen met de opleiding ‘Transpersoonlijke Regressie therapie’. Hier ben ik wat naïef aan begonnen. Ik kwam er, na al te zijn begonnen achter, dat het een HBO-opleiding was. Best een trigger voor iemand die ‘dom’ is. En dat je twee jaar intensief aan jezelf gaat werken. En dan ook écht werken.  Maar het was de beste keuze ooit! Ik heb de opleiding met een 9 afgerond als beste van mijn klas. Dat was iets wat ik me nog nooit had kunnen voorstellen. Maar ik had het gedaan. Én ik besloot om een masterjaar in België er achteraan te doen. Ik wil de beste therapeut zijn die er in mij zit. En ook die heb ik met succes afgerond.

Wat heeft het me opgeleverd?

Ik heb mijn gevoelige triggers aangepakt. Dit heeft gezorgd voor:

• Ik mag volledig mezelf zijn. In liefde en zachtheid (ook op de uitdagingen in het leven) en zonder continu controle te hebben.
• Ik heb eigenwaarde. Ik hou van mezelf in al mijn lichte maar ook zeker in al mijn donkere stukken.
• Vertrouwen dat ik niet dom ben. Ik word niet meer geraakt door pesterijen op welk vlak dan ook.
• Ik heb mijn problematiek rondom moeilijke, niet werkende, relaties opgelost.
• Ik heb mijn problematiek rondom seksualiteit opgelost.
• Ik heb mijn problematiek rondom mijn lichaam opgelost. Ik had er altijd een haat-haat verhouding mee.
• En ik heb geaccepteerd dat ik  ‘anders’ mag zijn. Graag zelfs, want dat is niet alleen leuker maar ook echt mijn kracht.
• Ik heb mijn gezinsproblematiek uitgewerkt waardoor er weer een open, eerlijke relatie mogelijk is.

Natuurlijk is het niet zo dat ik nu opeens alles onder controle heb. Ik blijf tegen dingen aanlopen, maar de impact is vele male minder en vaak op dieper niveau. Dit betekent dat als ik tegen dingen aanloop ik er veel beter mee om kan gaan en dat maakt het leven een heel stuk leuker!